Publicaties

Forum Navigation
Please to create posts and topics.

Olivier vermijdt moeilijke dingen.

Olivier is 9 jaar en zit in groep 6. Op de plusgroep werken de leerlingen individueel aan een eigen opdracht. De leerlingen mochten zelf een onderwerp kiezen en ook de vorm waarin ze het wilden presenteren. Ik hoor de onderwerpen zwaartekracht, inca’s, de planeet Pluto en Apple voorbij komen. Olivier heeft Playmobil gekozen. Samen bedenken we de onderzoeksvragen die hij bij dit onderwerp gaat beantwoorden. Hierbij maken we gebruik van mijneigenproject.nl. De leerlingen bedenken vragen in verschillende categoriën, zodat hun opdracht meer diepgang krijgt. Voor de opdracht van Olivier bedenken we vragen als: Wat voor soort speelgoed is PLAYMOBIL? Wat zijn andere soorten speelgoed met poppetjes? Wat zijn de overeenkomsten en verschillen tussen deze soorten speelgoed? Wat is de ontwikkeling van PLAYMOBIL geweest? Hoeveel en welke soorten PLAYMOBIL zijn er? Hoe komt het dat het zo populair geworden is? Als de PLAYMOBIL-fabriek zou stoppen, wat zou dan het gevolg zijn?

Olivier gaat voortvarend aan de slag. Al snel heeft hij de antwoorden op de eerste vragen gevonden. En dan stokt het. De volgende vragen zijn lastiger voor hem. Dit kan hij niet zomaar kant en klaar op internet vinden. Voor de vraag wat er zou gebeuren als de PLAYMOBIL-fabriek er niet meer zou zijn moet hij zelf nadenken en conclusies trekken. Ik geef hints: wat gebeurt er met de mensen die in de fabrieken werken? Wie zijn de leveranciers van PLAYMOBIL? Waar krijgen zij mee te maken? Zijn er alleen negatieve gevolgen, of ook positieve? Olivier zegt dat hij het snapt en belooft volgende keer met iets te komen. Dat gebeurt echter niet. Hij heeft steeds niets. Ik zet hem onder druk: het moet echt gebeuren. We praten er nog verder over, ik geef aan waar hij informatie zou kunnen vinden en we denken na over de gevolgen. Weer knikt Olivier: hij snapt het, nu alleen nog opschrijven en verder uitdenken.

Van zijn juf hoor ik dat het in de klas met zijn spreekbeurt net zo gaat. Oliver begint enthousiast aan een onderwerp, gaat aan de slag met de makkelijke onderdelen en dan stokt het. Met rekenen en taal doet hij het minimale wat van hem geëist wordt. Hij zet niet dat stapje verder en dat verwachten wij wel van hem. Als ik Oliver hierna vraag, lacht hij een beetje. Ik vermoed dat het faalangst is, of luiheid. Ik heb medelijden met Olivier. Want wat is er mooier dan trots zijn op iets dat je eerst niet kon, maar wat uiteindelijk wel is gelukt omdat je het met bloed, zweet en tranen hebt bereikt? Zoals het nu gaat is Olivier nooit trots en blij over zijn prestaties. Ik besluit om het in het nieuwe schooljaar dit te laten beleven. Dat kan met de juiste begeleiding en investering.

Wat zijn jouw ervaringen met vermijdende leerlingen?

 

Vertel hierover op het forum!