Publicaties

Forum Navigation
Please to create posts and topics.

Olivia wordt buitengesloten

Hoe eenzaam kan uitblinken zijn.

Vandaag vertelt Olivia over haar ervaringen als hoogbegaafde. Olivia is 37 en doet sinds ze 30 is aan tennis. ‘Ik was in een nieuwe woonplaats komen wonen en wilde contacten opdoen. Van een buurvrouw hoorde ik dat het erg gezellig was op de tennisvereniging. Ik had nog  nooit getennist, maar het leek me best leuk om te gaan doen en ik zou er nieuwe kennissen ontmoeten. Dus ik meldde me aan en begon de trainingen te volgen. Al snel merkte ik dat ik er heel goed in was. Ik begon partijen te winnen, ook van anderen die al jarenlang tennisten. Ik ging meedoen aan wedstrijdjes, eerst op de club en later in de regio en landelijk. Ook hier won ik wel eens. Dat vond ik ontzettend leuk, ik was trots op mijn prestaties en het gaf me heel veel zelfvertrouwen dat uitstraalde naar andere gebieden, zoals naar mijn werk en hoe ik in het leven sta. Ik werd steeds gemotiveerder om nog meer en harder te trainen, zodat ik nog beter werd en dat lukte ook.

Maar ik merkte dat het contact met mijn clubgenoten veranderde. Er werd anders naar mij gekeken. “Jij bent zo fanatiek, wij niet hoor. Wij tennissen voor de gezelligheid en voor ons plezier”, werd er tegen  mij gezegd. Alsof ik niet voor de gezelligheid en voor mijn plezier tenniste! Als ik een keer ontevreden was over  mijn spel, werd dat niet begrepen: “Maar het is zo’n hoog niveau, ik wilde dat ik dat kon, ik zou er heel tevreden mee zijn.” Ja, jij wel, maar voor mij was het niet goed, dacht ik dan.

Het maakte dat ik me buitengesloten voelde. Ik stond hierin alleen op de club. Moest ik dan maar slechter gaan tennissen om er meer bij te horen? Nee, dat wilde ik ook niet, ik genoot te veel van mijn prestaties. Ik werd terughoudend in het vertellen over mijn prestaties. Ik liet op de club aan de meesten niet merken hoe trots en blij ik was. Dat zou de kloof nog verder vergroten, dacht ik. Want ik voelde me nog steeds met hen verbonden. Ik zag dat zij, net als ik, ook hard trainden en hun best deden, dat verschilde niet wezenlijk van hoe ik het deed. Zij bereikten alleen een ander niveau, maar daar had ik veel waardering voor. Ik heb toevallig een talent, daar heb ik niets voor hoeven doen. Ik bewonder  mensen die door hard werken (trainen) een prestatie leveren, dat ze boven zichzelf uitstijgen. En dat doen zij net zo goed als ik.

Het ging zelfs zover dat mijn winnen gewoon werd en mijn clubgenoten niet meer bleven voor de prijsuitreiking. Ik heb een paar keer op het podium gestaan terwijl vrijwel al mijn clubgenoten al naar huis waren gegaan. Wat voelde ik mij toen eenzaam en buitengesloten.’

Olivia verwoordt precies wat een (hoog)begaafde kan voelen in zijn klas en in de samenleving. Je hoort er niet bij, je bent anders, je wordt buitengesloten. Uitblinken kan er aan de buitenkant geweldig en begeerlijk uitzien, maar kan gepaard gaan met eenzaamheid en buitengesloten worden.