Publicaties

Forum Navigation
Please to create posts and topics.

Linda laat over zich heen lopen

Linda is 11 en zit in groep 8. Het is het begin van het schooljaar en de plusklas is net gestart. De leerlingen kennen elkaar nog niet. Linda werkt met een groepje leerlingen in de plusklas samen aan een opdracht. Ik zie dat de groepsleden van Linda het hoogste woord voeren. Linda is wat stil. Ze zit er eigenlijk maar een beetje verloren bij, zie ik als ik wat langer kijk. Ik loop naar Linda toe. ‘Hoe gaat het, Linda?’, vraag ik. ‘Goed hoor, we zijn druk bezig’, antwoordt Linda. ‘Luisteren de anderen wel naar jou?’ ‘Eeeh nee niet zo erg’, antwoordt Linda. Okee. ‘Dat is toch eigenlijk best vervelend?’, vraag ik. Dat vindt Linda wel meevallen. Zoveel weet ze toch niet van het onderwerp af, brengt ze in. Ik pareer dat ze toch ook goede ideeën heeft en dat het belangrijk is dat ze die vertelt, want het is zonde als daar niks mee gedaan wordt. ‘Ja, dat is ook wel zo’, geeft Linda toe.

Ik blijf even bij het groepje staan en vraag aan de anderen of iedereen wel een inbreng heeft. Niet helemaal, dat hebben de leden wel door. Ik leg uit dat het belangrijk is dat ze naar iedereen luisteren en dat zijn de leerlingen wel met me eens. Mooi, dan hebben we dat met elkaar vastgesteld en het is mooi dat Linda dit ook heeft gehoord. Het groepje gaat verder en ik blijf achter Linda staan. De groepsleden praten druk en soms door elkaar heen. Ik vraag aan Linda wat haar mening is over de opdracht. Als er even een kleine stilte valt, fluister ik in Linda’s oor: ‘Nu zeggen wat je denkt.’ Linda doet het, de groepsleden luisteren en praten verder over haar idee.

Later vraag ik aan Linda hoe het voelde toen ze haar mening gaf. ‘Het ging eigenlijk prima, ik ben blij dat er naar mij geluisterd werd. En de anderen gingen er serieus op in’, antwoordt ze. Mooi zo Linda!

Hoogbegaafde kinderen vinden het soms moeilijk om hun mening te laten horen. Ze zijn afgeschrikt omdat de keren dat ze hun mening lieten horen, deze niet werd begrepen door hun klasgenoten of omdat ze werden uitgelachen. Soms ook lieten volwassenen (ook leerkrachten doen dit soms) merken dat dit idee toch wel erg hoog gegrepen was voor een klein kind. Het gevolg is dat het kind het voortaan wel uit zijn hoofd laat om zijn meningen en ideeën te verkondigen, maar ook dat het kind gaat denken dat het raar is, dat zijn ideeën raar zijn en niet belangrijk. En dat is natuurlijk heel jammer. Want het kunnen prachtige ideeën zijn, zonde als die niet worden gehoord. Dat speelt al op de basisschool en ook in de hele verdere carrière van eigenlijk iedereen. We leven in een maatschappij waarin je alleen iets bereikt als je je laat zien.

Linda leerde langzaam om zich weer meer te laten zien en uit te spreken. Gelukkig was de schade bij haar nog niet zo groot. Ik heb haar in loop van het jaar nog regelmatig wat zetjes gegeven. Toen ik haar een paar jaar later weer zag – ze deed toen het gymnasium – zag ik een zelfverzekerde meid. Ze vertelde dat het goed met haar ging en dat ze met hele leuke dingen bezig was. En dat er goed naar haar geluisterd werd! Knap gedaan, Linda!