Publicaties

Forum Navigation
Please to create posts and topics.

Laila kent de tafels niet

Laila is 14 jaar en zit in 2 VWO. Ze leert ontbinden in factoren. Laila zucht en steunt. ‘Ik snap er niks van’. Ze zit al een half uur te staren naar de wiskundeopgaven en wordt steeds bozer en wanhopiger. Het probleem is dat Laila de tafels niet goed kent en dat is kennis die je nodig hebt om deze opgaven vlot te kunnen oplossen. Laila kan de tafels wel uitrekenen, maar als je haar out of the blue vraagt hoeveel 6 x 8 is, moet ze lang nadenken voor ze het antwoord weet. Op de basisschool kon ze zich hiermee prima redden, maar nu duidelijk niet meer. Laila wordt er onzeker van. Ze kon altijd heel goed leren, haalt hoge cijfers voor alle vakken. En nu kan ze dit ineens niet. Wat is er met haar aan de hand?

Hoogbegaafde kinderen hebben heel krachtige cognitieve hersenen die al op jonge leeftijd goed zijn in verbanden leggen en conclusies trekken. Al in de wieg zal een hoogbegaafde baby stoppen met grijpen naar een rammelaar als hij merkt dat het niet lukt. Hij trekt namelijk de conclusie dat dit zinloos is en gaat bedenken hoe hij het wel zou kunnen. Dit patroon herhaalt zich keer op keer. Pas als de hoogbegaafde peuter of kleuter bedacht en geanalyseerd heeft hoe iets moet, dan voert hij het uit en dan ook meteen goed. Bij het leren van de tafels helpt deze analyse niet, want hierbij gaat het om doorzetten en volhouden, keer op keer, tot je ze uit je hoofd weet. Dat is een hoogbegaafde niet gewend. Het analyserende denken kan hij niet uitzetten en hij weet niet hoe hij dit moet aanpakken.

Verder willen hoogbegaafden altijd het nut weten van wat ze leren. Zomaar iets leren omdat de een ander dat zegt, gaat er bij hen niet in. Op scholen wordt het nut van tafels vaak niet duidelijk gemaakt. De meeste leerlingen accepteren dat, maar een hoogbegaafde niet. Die snapt niet waarom hij zich zo moet inspannen voor iets dat hij totaal nutteloos vindt.

Daarom heeft het zin om uit te leggen waarom het echt nodig is om de tafels uit je hoofd te kennen. Het voorkomt dat je later vastloopt. Het kan helpen om tijdens het leren van de tafels te bewegen, bijvoorbeeld te springen of te klappen of een lied ervan te maken. Op deze manier wordt het denken uitgeschakeld, waardoor het memoriseren meer ruimte krijgt.

Laila zag gelukkig zelf al in dat haar tafelkennis onvoldoende was. Ze was gemotiveerd om hieraan te werken. Haar ouders wezen haar erop dat ze moest herhalen en doorzetten. Laila heeft bedacht dat ze dat onder het fietsen kon doen: bij elke trap een deel van de tafel opzeggen. Ze moest toch elke dag een stuk alleen fietsen naar school. Na twee maanden had Laila alle tafels tot 10 gememoriseerd!