Publicaties

Forum Navigation
Please to create posts and topics.

Hans is perfectionistisch

Hans is 12 jaar en zit in groep 8. Hij is nog maar net bij ons op school en komt voor het eerst naar de plusgroep. Hans weet al heel veel over kernfusie en kernenergie. Hij leest hierover wetenschappelijke artikelen en bekijkt populair wetenschappelijke filmpjes op internet. Hij heeft van mij een opdracht gekregen om een ‘mini-informatie’ boekje te schrijven over kernenergie, dat begrijpelijk is voor zijn klasgenoten. Dat is best een moeilijke opdracht, want nu moet hij zijn kennis van hoog niveau vertalen en ordenen naar een niveau dat zijn leeftijdgenoten begrijpen. Hans gaat enthousiast aan de slag. Hij doet veel kennis op en weet het in de goede vorm te gieten. Het resultaat is fantastisch, het zou zo gedrukt kunnen worden.  Maar het is veel werk geweest, vooral als de deadline nadert. Hij heeft tot laat in de avond thuis aan de opdracht gewerkt, terwijl het een opdracht voor op school was. Hans had iets heel moois in zijn hoofd en kon dat niet loslaten en dat gaf stress. Hoe kan dit beter?

We bespreken het werkstuk na. Hans vraagt mij een paar keer of het boekje zo goed is. Blijkbaar twijfelt hij daar aan. Ik bevestig keer op keer dat het uitstekend is. Ik vraag hem wat hij geleerd heeft van deze opdracht. ‘ik weet weer veel meer over kernenergie’, antwoordt Hans. Oké, en wat heb je geleerd over het proces? ‘Dat ik eerder moet beginnen’, is Hans antwoord. ‘Dat is een goeie, want je heb op het laatst heel hard moeten werken’, zeg ik. ‘Het is ook een zeer mooi en uitgebreid boekje geworden. Van wie moest je zoveel hoofdstukken maken?’ vraag ik. Hans denkt even na en komt er dan achter dat dat van hemzelf moest. Verschrikt vraagt hij of ik het boekje dan niet goed vind. Weer zeg ik dat het een uitstekend boekje is geworden, maar dat het hem veel heeft gekost. Had dat ook minder gekund? Ik zie Hans denken. Nee, dat had eigenlijk niet gekund, want dan was hij niet tevreden geweest.

Ik vertel hem over mijn persoonlijke ervaring met perfectionisme. Dat het heel zwaar voor mij is geweest om aan mijn eigen hoge standaarden te blijven voldoen. En ik vraag hoe dat voor hem is, of hij een balans kan vinden tussen soms wat minder doen en daar tevreden mee zijn. We komen erachter dat het lastig is om tevreden te zijn met een minder resultaat dan je misschien wilde, maar dat dit toch soms beter kan zijn voor jezelf. En ook merken we op dat je met perfectionisme hele mooie dingen kan bereiken. Dus gooi het maar niet helemaal overboord.

Helaas is het schooljaar te kort om met Hans het perfectionisme verder uit te diepen. Hij belooft mij om vaak te denken aan ons gesprek. Ik zeg hem dat hij mij altijd mag benaderen om het er nog eens over te hebben. Want dit ene gesprek en deze ene opdracht zijn natuurlijk niet genoeg om het perfectionisme te kunnen hanteren.

Wat zijn jouw ervaringen met perfectionisme?