Publicaties

Forum Navigation
Please to create posts and topics.

Duco wordt 'gezien'.

In de plusklas zijn de leerlingen bezig met het ontwerpen van een nederzetting op Mars. De aarde is door alle vervuiling onbewoonbaar geworden en we moeten ons vestigen op Mars. Ik kijk de klas rond en zie dat Duco zich boos maakt. Ik zie dat zijn groepsleden achterover leunen en zitten te praten. Ik besluit er maar even heen te lopen, voordat Duco echt heel boos wordt. Belangrijk, want Duco kan ‘ontploffen’ en daar wordt niemand blij van. Bovendien gaat Duco al met tegenzin naar deze plusklas, hij heeft vooral een hekel aan samenwerken, omdat hij het gevoel heeft dat hij dan als enige hard werkt voor een mooi resultaat en de anderen alleen maar klieren. Als het nu mis gaat, dan raakt hij zijn motivatie wellicht helemaal kwijt.

Aangekomen bij het groepje, vraag ik hoe het gaat. Ik krijg meteen antwoord van Duco: ‘Ze doen helemaal niks!’ Okee, duidelijk. ‘Duco zegt dat jullie niks doen, klopt dat?’ vraag ik de andere jongens. ‘Ja, dat klopt wel een beetje,’ geven ze toe, ‘we weten niet wat we moeten doen.’ Aha. Ik vraag aan het groepje wat het plan is, en wat de taakverdeling is. Het blijkt dat ze wel een taakverdeling gemaakt hebben, maar dat de jongens de taken al af hebben. Duco heeft zijn taak ook al af, maar hij ziet dat er nog meer gedaan moet worden. De andere jongens wachten af. Er is verder niks afgesproken, dus zij kunnen nu  niet verder, toch? Ik leg Duco uit wat er aan de hand is, dat hij de gave heeft om het project te overzien en dat de anderen dat nog niet zo goed ontwikkeld hebben. En dat hij dus het best opdrachten kan geven aan de anderen. Tegen de andere jongens zeg ik dat als ze niet verder kunnen, ze aan een ander, in dit geval Duco kunnen vragen wat er nog meer gedaan moet worden. Tegen Duco zeg ik nog dat hij best mag observeren of de anderen nog goed aan het werk zijn en als hij denkt dat het niet zo is, dan kan hij ze opdrachten geven. Duco knikt, hij heeft het begrepen. En de andere jongens vinden deze gang van zaken ook wel goed, nu kunnen ze verder.

De volgende dagen kijk ik wat extra naar het groepje om. Ik zie dat het nu beter gaat. Duco beaamt dit als ik het aan hem vraag. Tegelijkertijd merk ik dat Duco met minder weerstand naar de plusklas komt. Hij is door mij gezien en ik heb hem verder geholpen. Dat was blijkbaar het zetje dat hij nodig had. De band tussen mij en Duco groeit verder in de loop van het jaar. Duco ontwikkelt zich tot een gemotiveerde en vrolijke leerling op de plusklas. Ik realiseer mij dat een kleine ingreep veel teweeg kan brengen!

 

Wat zijn jouw ervaringen met het ‘zien’ van een leerling?

 

Vertel hierover op het forum!